२०१५ को भूकम्प र कोभिड-१९ पछि नेपालमा मानसिक स्वास्थ्यबारे चर्चा त सुरु भएको छ, तर यो धेरैजसो काठमाडौँ र सहरी क्षेत्रमा मात्र सीमित छ। उपत्यका बाहिरका गाउँबस्तीमा मानसिक समस्या अझै पनि एउटा “अदृश्य संघर्ष” बनेको छ। त्यहाँ मानिसहरू ‘डिप्रेसन’ वा ‘एन्जाइटी’ जस्ता शब्द नजान्लान्, तर मनको भारी र छटपटीले उनीहरू पिल्सिएका छन्।
मानसिक स्वास्थ्य सहरको मात्र विषय होइन, यो मानवीय आवश्यकता हो। हामीलाई एकपटक गरिने सचेतना कार्यक्रम मात्र होइन, बरु गाउँ-गाउँमा निरन्तर सहयोग र विश्वासिलो वातावरण चाहिएको छ। स्थानीय शिक्षक, स्वास्थ्यकर्मी र आमा समूहहरूलाई तालिम दिएर हामीले हरेक टोलमा मद्दत पुर्याउन सक्छौँ।
अन्त्यमा, मानसिक पीडाको कुनै निश्चित ठेगाना हुँदैन; त्यसैले यसको उपचार र सचेतना पनि काठमाडौँको सीमाभन्दा बाहिर, देशको हरेक कुनासम्म पुग्नुपर्छ।
